به گزارش حیات، شبکه تلویزیونی منطقه ای ˈتله سورˈ گزارش داد: پیام چاوز به مناسبت بیست و یکمین سالگرد خیزش مدنی – نظامی در چهارم فوریه 1992 – 16 بهمن 1370 – را ˈنیکولاس مادوروˈ معاون رییس جمهوری ونزوئلا عصر دوشنبه به وقت محلی – صبح سه شنبه به وقت تهران - در جشن بزرگداشت این روز با حضور هزاران نفر در کاراکاس – پایتخت - قرائت کرد.چاوز در پیام خود گفت:ˈبسیار متاسفم از اینکه نمی‌‌توانم برای اولین بار در این روز بزرگ و روز تولد دوباره ونزوئلا، در سرزمین خودم و در میان شما باشم چون برای بهبودی کامل ناچارم به نبرد در اینجا (بیمارستان کوبا) ادامه دهم اما بدانید روح و قلب من در این روز عزت ملی‌ با شما است ˈ.بیست و یک سال پیش در چنین روزی- 4 فوریه 1992 -، گروهی از نظامیان ونزوئلایی از جمله هوگو چاوز، خسوس اوردانتا، فرانسیسکو آریاس کاردناس و یوئل آکاستا چیرینوس علیه ˈ کارلوس آندرس پرزˈ دیکتاتور وقت کشور که طی سال‌های 1974 تا 1979 و 1989 تا 1993 میلادی قدرت را در ونزوئلا در دست داشت، شوریدند.آندرس پرز که در دوره نخست حکومت خود به لطف تحریم صادرات نفت از سوی کشورهای مسلمان عضو اوپک به کشورهای حامی رژیم صهیونیستی در جریان جنگ رمضان در سال 1973 توانست درآمدهای کلانی برای ونزوئلا از صدور نفت کسب کند و به همین دلیل به ˈونزوئلای سعودیˈ شهرت یافته بود، در دوره دوم حکومت خود چنان گرفتار فساد اقتصادی و بحران اجتماعی در کشور شد که کارش به محاکمه در دیوان عالی قضایی کشور رسید. رسوایی فساد مالی دولت و ناآرامی های اجتماعی ناشی از گرسنگی مردم و بحران اقتصادی کار را به جایی رساند که افسرانی چون ˈهوگو چاوزˈ و ˈهرمان گروبر اودرمانˈ به ترتیب در 4 فوریه و 27 نوامبر 1992 در صدد انجام کودتای نظامی علیه رییس جمهوری برآمدند اما نقشه های آنان شکست خورد و پرز همچنان به قدرت ادامه داد تا آنکه سرانجام در 21 می 1993 به جرم سوءاستفاده از منابع عمومی در دادگاه محاکمه و به عنوان تنها رییس جمهوری ونزوئلا با اقدام قضایی از مقام خود خلع شد. او اندکی بعد در همان سال از سوی رییس جدید دولت عفو و از زندان آزاد شد و بعدها به عضویت مجلس و حتی، مجمع قانون اساسی ونزوئلا در سال 1999 میلادی در دوره ریاست جمهوری چاوز نیز در آمد اما پس از آن، دست به خودتبعیدی زد و پس از مدتی اقامت در جمهوری دومینیکن، به امریکا رفت تا آنکه سرانجام دو سال پیش در سن 88 سالگی در دسامبر 2010 میلادی در میامی امریکا درگذشت.از سوی دیگر، چاوز پس از شکست کودتا در سال 1992 که در آن شماری از نظامیان و نیروهای چریکی مردمی شرکت داشتند و در جریان آن، دهها نفر کشته و مجروح شدند، محاکمه و تا مارس 1994 میلادی زندانی بود اما از همانجا ˈجنبش انقلابی بولیواری 200ˈ را که در سال 1982 میلادی پایه گذاری کرده بود، هدایت می کرد.چاوز پس از آزادی از زندان در زمان دولت ˈرافائل کالدراˈ به فعالیتهای سیاسی پرداخت و ائتلاف او پس از چند بار پیروزی در انتخابات مختلف، در نوامبر سال 1998 به پیروزی قاطع دست یافت و در نتیجه آن، ˈهوگو چاوزˈ در اوایل سال 1999 میلادی با وعده تغییر قانون اساسی مقام ریاست جمهوری ونزوئلا را در اختیار گرفت. با اجرای قانون اساسی جدید، چاوز در انتخابات 2001 میلادی بار دیگر به قدرت رسید و در دو دوره بعدی آن نیز همچنان با داشتن محبوبیت مردمی گسترده، این سمت را در اختیار دارد.چاوز در پیام دیروز خود خطاب به ملت ونزوئلا گفت:ˈدوستان ، به مناسبت بیست و یکمین سال قیام مدنی - نظامی می‌‌خواهم پیام پر شور بولیواری و انقلابی‌ خود را به ملت و نیروهای مسلح که عناصری جدانشدنی از یکدیگر هستند، ابلاغ کنم .ˈوی افزود: روز 4 فوریه 1992 یکی‌ از روزهای تاریخی است که راه جدید ملت‌ها را تعیین می‌‌کند. بزرگداشت این روز به یک تعهد و نشانه برای حرکت ملتها بسوی سرنوشتی که باید رخ بدهد تبدیل شده است و می خواهد افق آزادی را با وضوح بیشتری به همگان نشان دهد.رییس جمهوری ونزوئلا تصریح کرد: ˈدر آن روز بیاد ماندنی ، نیروهای آزادیبخش از همه مسیرها به سو‌ی‌ ما برگشتند وˈ سیمون بولیوارˈ قهرمان آزادیبخش امریکای لاتین برای همیشه وارد نبرد شد. ما برای وطن با جان خود بازی کردیم و برای دفاع از حقوق شهروندان، شمشیرمان را به دست گرفتیم .ˈوی گفت: ˈ ما که در بین نظامیان بودیم نمی‌‌خواستیم رسوایی نگهبان بودن برای طبقه ستمگر، فاسد و مجرم را بر دوش داشته باشیم و حاکمان ظالم دیگر نمی‌‌توانستند ما را برای سرکوبی فریاد‌های مردم به قیمت ریختن خون آنها به کار گیرندˈ .چاوز خاطرنشان کرد: ˈ من می‌‌خواهم این روح قیام همواره در وجود تک تک ما باشد زیرا 4 فوریه هنوز به پایان نرسیده است و قدرت‌هایی‌ که بیش از دو دهه قبل با آنها مبارزه کردیم همچنان سعی‌ دارند جریان تاریخ را در ونزوئلا ، در آمریکای ما و در تمام جهان متوقف کنند ˈ.